Թուրքիայի և Եգիպտոսի ռազմական գրկախառնությունը ռազմավարական մղձավանջ է Իսրայելի համար. Ynet

Այս ամիս եգիպտական ռազմական օբյեկտներից ստացվող մարտական պատրաստության կադրերը պետք է անհապաղ տագնապ առաջացնեն Իսրայելի պաշտպանական և հետախուզական համայնքում, գրում է Ynet պարբերականը:

«Քանի դեռ միջազգային համայնքի ուշադրությունը մնում է հեռացած այլ տարածաշրջաններում շարունակվող հակամարտությունների պատճառով, Կահիրեն և Անկարան առանց ավելորդ աղմուկի սկսել են «Ոսկե արծիվ» կոդային անվանումը կրող մասշտաբային համատեղ ռազմավարժանքները: Դրանք հերթական մարզումային մանևրները չեն ինչ-որ հեռավոր, վերացական հրաձգարանում: Երկու երկրների պարաշյուտիստների, հատուկ նշանակության ուժերի և «Գրոհ» (Thunder) կոմանդոսների էլիտար ստորաբաժանումները ակտիվորեն համակարգված գործողություններ են մշակում անմիջապես եգիպտական հողի վրա:

Մերձավորարևելյան աշխարհաքաղաքականության բարդ շախմատային տախտակը հասկացող յուրաքանչյուրի համար այս հանկարծակի ռազմական մերձեցումը ոչ այլ ինչ է, քան բարձր հնչող տագնապի ազդանշան: Այն նշանավորեց հարաբերությունների պաշտանականացումը, որոնք ընդամենը մի քանի տարի առաջ բացարձակապես անհնարին էին համարվում:

Այդ տեղաշարժը տեղի ունեցավ, երբ Կահիրեում պաշտպանական ոլորտում խոշոր շրջանակային համաձայնագիր ստորագրվեց Թուրքիայի նախագահ Ռեջեփ Թայիփ Էրդողանի՝ Եգիպտոսի նախագահ Աբդել Ֆաթահ աս-Սիսիի մոտ կատարած աղմկահարույց այցի ընթացքում: Թեև ռազմական գերատեսչությունների պաշտոնական ներկայացուցիչները ներկայացրել են այդ մանևրները որպես ընթացիկ համագործակցություն բարեկամ ազգերի հետ, ժամանակն ու մասնակիցների կազմը շատ ավելի խոր իրականություն են բացահայտում:

Սա երկու ավտորիտար ծանրքաշայինների սառը, ցինիկ ռազմավարական դաշինք է, և դրա երկարաժամկետ հետևանքները կարող են ընդմիշտ ապակայունացնել Արևելյան Միջերկրածովյան տարածաշրջանը՝ վտանգավոր նոր կյանք ներշնչելով տարածաշրջանային իսլամիզմին:

Հասկանալու համար, թե ինչու է «Ոսկե արծիվը» նման տագնապ առաջացնում, պետք է նայել այն ամենին, ինչ նախորդել էր այս զորավարժություններին դրանց մեկնարկից ընդամենը մի քանի շաբաթ առաջ: Հատուկ նշանակության ջոկատների գործողությունների մշակումը ընթացիկ ամռան ընթացքում երկկողմ ռազմական համագործակցության արդեն երկրորդ խոշոր էսկալացիան է:

2026 թվականի հունիսի վերջին երկու երկրներն ավարտեցին ռազմաօդային ուժերի մասշտաբային բազմօրյա համատեղ զորավարժությունները, որոնք անցկացվում էին Եգիպտոսի տարածքում գտնվող մի քանի ռազմավարական ավիաբազաներում:

Օդային այս մանևրներում ներգրավված էին ժամանակակից բազմաֆունկցիոնալ կործանիչներ, մասնավորապես՝ ամերիկյան F-16-եր, որոնք կազմում են ինչպես Թուրքիայի, այնպես էլ Եգիպտոսի օդային նավատորմի հիմքը:

Անմիջապես այդ մանևրներից հետո Եգիպտոսն իր ուժերն ուղարկեց մասնակցելու «Անատոլիական արծիվ-2026» եռակողմ օդային զորավարժություններին, որոնք անցկացվում էին Թուրքիայում՝ Ադրբեջանի և ՆԱՏՕ-ի ուժերի մասնակցությամբ: Այդ ինտենսիվ թռիչքների ընթացքում օդաչուները մշակում էին հրամանատարության և կառավարման առաջատար ընթացակարգեր, համակարգված հարվածներ և ռադիոէլեկտրոնային պայքարի վարման բարդ մարտավարություն:

Ռազմաօդային ուժերի բարդ զորավարժություններից անմիջապես ցամաքում կոմանդոսների համատեղ գործողությունների անմիջական մշակմանն անցնելը ապացուցում է. խոսքը ժամանակավոր դիվանագիտական սիրախաղի մասին չէ: Դա տարածաշրջանի երկու խոշորագույն բանակների բարձր համակարգված բազմաոլորտ ինտեգրում է, որը համակարգված կերպով կառուցում է օպերատիվ փոխգործելիություն՝ օդային տարածքի վերահսկողությունից մինչև քաղաքային խրամատներում մղվող մարտեր:

Այդ ռազմական մերձեցման արագությունը մատնանշում է այն, որ տեխնիկական և օպերատիվ արգելքները հետևողականորեն վերացվում են, իսկ դա հիմնավորապես փոխում է ուժերի ավանդական հավասարակշռությունը:

Այդ սպառնալիքի մասշտաբն ամբողջությամբ ընկալելու համար դիտորդները պետք է նայեն փայլուն դիվանագիտական հաղորդագրություններից այն կողմ և ուսումնասիրեն իշխանության զուտ դինամիկան, որը միավորում է Սիսիին և Էրդողանին:

Մեկ տասնամյակ շարունակ այս երկու անձինք տարածաշրջանում ամենահաշտ թշնամիներն էին: Այսօր նրանք թաղում են պատերազմի կացինը, բայց դա անում են ամենևին ոչ հանուն տարածաշրջանային խաղաղության: Նրանք դա անում են այն պատճառով, որ իրենց երկրների ներսում գոյատևման և դրանց սահմաններից դուրս աշխարհաքաղաքական ազդեցության հասնելու համապատասխան ուղիները խաչվել են:

Նրանց նորահայտ ռազմական համագործակցությունը մռայլ և միանշանակ ազդանշան է հղում Իսրայելին ու արևմտյան աշխարհին. գաղափարական սկզբունքները կորցնում են ամեն տեսակ նշանակություն, երբ խաղասեղանին դրված է ավտորիտար վարչակարգերի գոյատևումը: